KRUPNICZKA

Do czasów obecnych po górniczej działalności prowadzonej w rejonie Krupniczki zachowały się trzy sztolnie, obszerna odkrywka, a także szereg zapadlisk i lejów wskazujących miejsca, z których pozyskiwano galman. Największa ze sztolni (zwana Sztolnią na Krupniczce I) ma 105,5m długości, 7m deniwelacji; jej dno pokrywa przede wszystkim glina i rumosz skalny; zimują w niej nietoperze. Do jej wnętrza prowadzi szeroki, choć niski otwór; za nim pochylnia doprowadza do głównego ciągu długości kilkudziesięciu metrów. Na jego końcu znajduje się przodek z salką starych stempli, a tuż przed nim w prawo odchodzi korytarz skręcający w lewo zwany Pochylnią. Jest on zakończony zawałem, przed którym główny ciąg odbija w lewo i zakręcając w prawo, doprowadza do Salki Imprezowej. W ścianach sztolni wyróżniają się czerwono-brunatne żyły galmanu o zmiennej miąższości, twardości zależnej od stopnia zwietrzenia (część jest rozsypliwa w palcach, inne zaś wymagają użycia większej siły do "obróbki"), a także - ziemiste wkładki bladożółtego sfalerytu. Kilkadziesiąt metrów na południowy-wschód od sztolni znajduje się rozległa odkrywka. Jej ściany osiągają ok. 7m wysokości i odsłaniają się w nich wejścia do kolejnych dwóch korytarzy (Sztolnie na Krupniczce II i III). Nie są one jednak aż tak rozległe; mają po zaledwie kilkanaście metrów długości i wysokość z rzadka przekraczającą 1m. W przeszłości najprawdopodobniej tworzyły jeden ciąg rozdzielony podczas eksploatacji galmanu metodą odkrywkową.