SWOSZOWICE

O swoszowickich wodach wspominał już w 1578r. nadworny lekarz króla Stefana Batorego. Leczenie na większą skalę rozpoczęto jednak dopiero w roku 1811, kiedy profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego Feliks Radwański wybudował dom zdrojowy z łazienkami. Czasy największej świetności tego uzdrowiska przypadły gdy prezydentem Krakowa był profesor Józef Dietl. Dziś leczy się tutaj schorzenia narządów ruchu (zwłaszcza pourazowe), reumatyzm i dolegliwości systemu nerwowego, a wodę czerpie się z dwóch źródeł siarczanowo-wodorowęglanowo-wapniowo-magnezowych, borowych, siarczkowych: Zdroju Głównego (szybowa studnia artezyjska o głębokości 10m, wydajności 7200l/h, mineralizacji 2,51g/l, zawartości związków siarki 70,04mg/l; skład mineralny [mg/l]: Ca++ 523,60; Mg++ 94,37; Na+ 42,82; NH4+ 9,26; K+ 8,95; SO4-- 1181; HCO3- 601,40; Cl- 13) oraz Napoleona (nieco "słabsze" źródło powstałe w czasach napoleońskich; stanowi naturalny wypływ powierzchniowy z wylotu dawnej sztolni kopalnianej).

Do czasów obecnych nie zachowały się szyby Kunegunda, Rudolf, Jadwiga, August, Jan, Rajmund czy inne. Przetrwały natomiast malownicze wzniesienia i pofałdowania terenu w rzeczywistości będące dawnymi zwałowiskami. Do największych należą hałdy Teresa i Karol zlokalizowane w rejonie ulic Myślenickiej i Stawisko; nieco mniejsze występują w okolicy Zdroju Głównego, gdzie w powietrzu unosi się charakterystyczny zapach siarkowodoru. Do górniczej historii Swoszowic nawiązują także historyczne nazwy ulic (np. Szybisko, Siarczki, Siarczanogórska, Moczydło, Topiarnia).