GÓRA ZBORÓW

Obszar Góry Zborów podczas zlodowaceń południowopolskich znalazł się w bezpośrednim sąsiedztwie czoła lądolodu San 2 w obrębie tzw. wklęsłego nunataka lub oazy śródlodowcowej. Pozostałością po nim jest allochtoniczny materiał w postaci osadów wodnolodowcowych okrywający stoki, a być może i w pewnym okresie, szczyt wzniesienia. Miąższość tych utworów nie jest duża i nieco powszechniej występują one we wschodniej części rezerwatu. Maskują one środkowe i dolne części stoków wzniesienia, łagodząc krasową rzeźbę kopalną. W partiach przywierzchołkowych charakterystyczne jest zaleganie tych utworów w kotlinowatych zagłębieniach terenu, a ich miąższość jest znacznie większa w dolinach sąsiadujących z Górą Zborów, gdzie przekracza 20m.

Najbardziej drastyczne dla rzeźby rezerwatu Góra Zborów przyniosło ostatnie 150 lat. Spowodowała je działalność człowieka - eksploatacja surowców oraz budowa umocnień obronnych. Wprawdzie w ciągu ostatnich 50 lat skutki te zostały złagodzone przez naturalne procesy geomorfologiczne, to jednak obecnie najbardziej widoczne są efekty erozji pedialnej wywołanej przez działalność turystów. Dodatkowo są one potęgowane przez spłukiwanie linijne wód pochodzących z opadów nawalnych i osypywanie. Z drugiej strony - powstające w ten sposób nowe odsłonięcia pozwalają na obserwację starszych osadów i struktur oraz aktywnych procesów morfologicznych.