GÓRA MIEDZIANKA

Początki górnictwa na Miedziance sięgają średniowiecza, a niewykluczone że eksploatację miejscowych złóż prowadzono już w starożytności. Najstarszy dokument pisany potwierdzający wydobywanie miedzi na tym obszarze pochodzi z 1478r. Najbardziej intensywne prace prowadzono w XV i XVI wieku. Eksploatowano wtedy płytkie, najłatwiej dostępne złoża krasowe, a wydobywane kruszce przetapiano w dwóch hutach w Polichnie. Stopniowy upadek górnictwa nastąpił, gdy złoża znajdujące się powyżej zwierciadła wód gruntowych uległy wyczerpaniu. Eksploatacja całkowicie zamarła w okresie wojen szwedzkich. Próby jego ożywienia przeprowadzono dopiero w czasach panowania Jana III Sobieskiego, kiedy to poza wydobyciem kruszców łamano kolorowe "marmury". W 1806r. Austriacy, potrzebując miedzi na działania wojenne, uruchomili kopalnie na Miedziance. Wydobycie jednak szybko zostało przerwane. W czasach Królestwa Polskiego (w latach 1817-21) wznowiono eksploatację. W ówczesnym przodku sztolni Zofia wybito 40m szyb pochyły. Poza tym w partiach już wcześniej wyeksploatowanych bito szyby Maria, Antoni, Ludwik i, schodząc poniżej wód gruntowych, próbowano odwodnić górotwór za pomocą maszyny parowej. Prace te zakończyły się fiaskiem i górnictwo na Miedziance zamarło na dziesiątki lat. Na początku XX wieku przybyli tu dwaj bracia Stanisław i Bolesław Łaszczyńscy. Pierwszy z nich był doktorem chemii i wynalazcą; zajmował się elektrolitycznym uzyskiwaniem miedzi, którą zastosował na skalę przemysłową. Po wybuchu I wojny światowej kopalnie przejęli Austriacy, którzy wyeksploatowali złoże doszczętnie i Łaszczyńscy zajęli się eksploatacją wapienia na topnik wielkopiecowy dla hut śląskich oraz produkcją galanterii "marmurowej". Po II wojnie światowej, w latach 1949-54, ostatni raz prowadzono poszukiwawczą eksploatację złóż Miedzianki. Trudne warunki wydobycia oraz odkrycie olbrzymich złóż rud miedzi na Dolnym Śląsku spowodowało jednak ostateczne zamknięcie kopalni.