DOLINA ALEKSANDROWICKA

Jej powstanie związane jest z erozyjną działalnością potoku, który od trzeciorzędu żłobił swoje koryto (początkowo w miękkich utworach miocenu, a następnie w wapiennym jurajskim podłożu), spływając z obszaru Wyżyny Olkuskiej. W późniejszym okresie nastąpiło przechwycenie (kaptaż) rzek Rowu Krzeszowickiego przez Rudawę. Wtedy rozdzieleniu uległo koryto potoku, którego południową częścią była Dolina Aleksandrowicka, północną zaś - Dolina Będkowska. Ostatecznie obszar zasilania Doliny Aleksandrowickiej został ograniczony od południowego skłonu Garbu Tenczyńskiego.

Dalsza erozja w wapiennym podłożu doprowadziła do powstania miejscami ostro wciętej doliny o stromych zboczach "obciętych" wysokimi skalnymi ścianami zbudowanymi z wapienia skalistego górnej jury. Skały te odsłaniają się głównie w zachodnim zboczu. Najbardziej znana jest niemal pionowa ściana - Skała Krzywy Sąd.

Charakterystycznymi utworami występującymi w tym rejonie są lessy związane z plejstoceńskim zlodowaceniem. Wcięta w nich jest silnie rozczłonkowana dolinka zwana Wąwozem Zbrza oraz boczny parów.