podstawie makro- i mikroflory, a częściowo fauny (dla namuru A - małże, ślimaki, otwornice, ramienionogi, głowonogi, a dla osadów limnicznych - słodkowodne małże i ślimaki). Najstarszy podział stratygraficzny utworów karbonu górnego stosowany jest głównie w górniczej praktyce i dzieli go na warstwy: brzeżne (w obrzeżeniu niecki; seria paraliczna - namur A), siodłowe (na północy i w siodle głównym - namur B; obejmuje serię osadów limnicznych o najgrubszych pokładach węgla, np. Reden), łękowe (w centrum; namur C i westfal; obejmuje młodszą serię limniczną). Wykształcenie osadów karbonu jest różne we wschodniej i zachodniej części niecki, przez co stosowane są różne podziały, zwłaszcza w odniesieniu do warstw brzeżnych. Największe miąższości karbonu górnego osiągają na zachodzie niecki, ku wschodowi niższe poziomy stratygraficzne cienieją lub nawet ulegają całkowitemu wyklinowaniu. Stefan - nieproduktywny, wykształcony jako
arkoza kwaczalska (gruboziarniste, zlepieńcowate piaskowce arkozowe, w nich skrzemieniałe pnie drzew), na niej piaskowce karniowickie, na nich -
martwica karniowicka. Utwory permskie reprezentowane są przez
zlepieńce myślachowickie. W mezozoiku - ruchy wznoszące nieckę, w ich wyniku niezbyt grube skały mezozoiczne pokrywają jedynie północną i północno-wschodnią część niecki - trias, jura leży niezgodnie na skałach górnego karbonu. W kenozoiku (neogen) południowa i południowo-zachodnia została obniżona (ruchy alpejskie) i zalana morzem mioceńskim (część zapadliska przedkarpackiego). W czwartorzędzie (plejstocen) utwory polodowcowe (fluwioglacjalne) zlodowacenia krakowskiego i środkowopolskiego. W holocenie - sedymentacja rzeczna, eoliczna.
Copyright 2011-2026 bohun
Wykorzystywanie materiałów zamieszczonych w Geotydzie
bez zgody właściciela praw autorskich jest zabronione