PIĘTRA STRUKTURALNE

Platformowo wykształcone piętro alpejskie występuje na platformie prekambryjskiej, paleozoicznej, w zachodnich Sudetach i strefach ich obniżeń (niecka północnosudecka, śródsudecka, rów Nysy Kłodzkiej). Cechuje się zróżnicowaniem miąższości (mniejsza na platformie prekambryjskiej, większa na paleozoicznej), różnicami w budowie, stylu tektoniki (na platformie prekambryjskiej - płytowa, na paleozoicznej - fałdowa, bardziej mobilna związana z potomnymi ruchami alpejskimi oraz obecnością soli w cechsztynie; oprócz dużych struktur tektonicznych (antyklinoria, synklinoria) występują antykliny, synkliny, brachyantykliny, brachysynkliny i struktury halokinetyczne (diapiry, poduszki)), lukami stratygraficznymi (o wielkości zależącej od charakteru podłoża permsko-mezozoicznego, zasięgu morza, tektoniki, ruchów pionowych; stwierdzone w obrębie okresu, mogą jednak obejmować cały okres), kompleks kenozoiczny leżący w niezgodności kątowej i stratygraficznej na kompleksie permsko-mezozoicznym (w jego obrębie również występują luki stratygraficzne oraz duże zróżnicowanie facjalne; miąższość: trzeciorzęd 0-500m, czwartorzęd 0-200m). Geosynklinalnie wykształcone piętro alpejskie występuje zaś w Karpatach (Tatry, Pieniński Pas Skałkowy, niecka podhalańska). Cechuje się tektoniką fałdową, występowaniem płaszczowin i skib. Budują je utwory: w Tatrach - triasu, jury, kredy; Pieninach - jury, kredy, paleogenu; Karpatach fliszowych - kredy i paleogenu. W obrębie tego piętra zaznaczyły się skutki procesów endogenicznych (bazalty, andezyty).