MONOKLINA PRZEDSUDECKA

Od cechsztynu coraz wyraźniejsza subsydencja - silniejsza na północy (większa miąższość osadów), ku południowemu-wschodowi utwory permu, cechsztynu, triasu, jury cienieją; niektóre poziomy ulegają wyklinowaniu. Częste transgresje retu i wapienia muszlowego osiągają tu największe miąższości w Polsce. Ruchy tektoniczne zaznaczyły się z końcem jury - monoklina wraz z blokiem dolnośląskim podniosła się; nastąpiła erozja części pokrywy jury i triasu, a w części południowej powstała pokrywa górnokredowych osadów węglanowych. W czasie ruchów laramijskich utwory w dużej części zostały nasunięte i zachowały się tylko w niecce opolskiej oraz w rowach tektonicznych. Trzeciorzęd pokrył cały obszar swoimi osadami.

Tektonika monokliny ukształtowała się w fazie kimeryjskiej, laramijskiej i trzeciorzędzie. Powstały różnego rodzaju antykliny i kopuły, zwłaszcza tam gdzie pokrywa osadowa ma mniejszą miąższość; w miejscach o dużej miąższości powstawały poduszki solne. W południowej części, bliżej bloku przedsudeckiego występują dyslokacje, tnące tę część na bloki - powstały rowy, zręby. W północnej części szereg łagodnych struktur antyklinalnych, szczególnie wyraźnych w obrębie cechsztyńskiej facji salinarnej, gdzie na powstanie antyklin miała wpływ również tektonika solna. Pokrywa permsko-mezozoiczna zwiększa się w kierunku północnego-wschodu i dochodzi do miąższości 3500m. Skały kenozoiczne leżą prawie płasko; występują jedynie zaburzenia spowodowane glacitektoniką.