ZAPADLISKO PRZEDKARPACKIE

Stratygrafia wschodniej części zapadliska: egenburg (sedymentacja rozwijała się tylko na południu w basenie wewnętrznym; pierwotna miąższość osadów (ilaste i molasowe) dochodziła do 1000m; w Polsce znane głównie z jednostki strzebnickiej), otnang-karpat (obszar sedymentacji uległ stopniowemu rozszerzeniu na zachód, południe i północ; morze wpłynęło w głąb Karpat; miąższość utworów dochodzi do 2200m), baden (doszło do znacznego rozszerzenia obszaru sedymentacji mioceńskich we wszystkich kierunkach - najsilniej zaznaczyło się to na północy (morze przykryło obszar Wyżyny Śląsko-Krakowskiej, Gór Świętokrzyskich, Wyżyny Lubelskiej), a na południu transgresja wkroczyła na częściowo już sfałdowany flisz karpacki; towarzyszyła jej silna działalność wulkaniczna w Karpatach, stąd w osadach miocenu przewarstwienia tufów i tufitów; w czasie badenu sedymentacja była złożona, dlatego jego utwory podzielono na trzy podpiętra: opal (podewaporacyjne), bochen (ewaporacyjne), grabow (poewaporacyjne); w tym etapie doszło do znacznego zróżnicowania facjalnego; na południu basen pogłębiał się, a na północy osady płytkowodne), sarmat (sedymentacja rozwijała się już niemal wyłącznie na wschodzie; na zachodzie utwory występują tylko miejscami; basen wewnętrzny zanikał w związku z fałdowaniem Karpat, a sedymentacja trwała w basenie zewnętrznym rozszerzającym się na Lubelszczyznę; ku południowi miąższość osadów zwiększa się do 2500m i wzrasta ilość materiału terygenicznego).