PLATFORMA PREKAMBRYJSKA (WSCHODNIOEUROPEJSKA)

Drugi etap rozwoju platformy rozpoczął się wraz z sedymentacją pokrywy osadowej, co następowało wraz z ruchami pionowymi, które doprowadziły do zróżnicowania powierzchni krystalicznej. Procesy te były intensywne w starszym paleozoiku, co doprowadziło do powstania wyniesień i obniżeń wypełnionych utworami paleozoicznymi. W południowej części platformy (wyniesienie zrębowe podlasko-lubelskie) nastąpiło znaczne nasilenie procesów dysjunktywnych, zwłaszcza w młodszym paleozoiku. Eokambr, leżący poziomo na fundamencie krystalicznym, rozpoczyna formowanie piętra platformowego. Zasięg tych osadów jest niewielki i ogranicza się do wschodnich i północnych części platformy. Pod koniec eokambru wkroczyło morze, które utrzymało się przez cały kambr. Jego osady nie wszędzie pokryły fundament krystaliczny, ale rozwinięte są w pełnym profilu i udokumentowano je paleontologicznie. Są nimi mułowce, piaskowce, wapienie. W ordowiku miejsce miały liczne ingresje morskie, stąd są obszary gdzie brak jest osadów tego okresu lub ich miąższość jest bardzo mała. Litologicznie są to piaskowce, skały węglanowe, ilaste. Pod koniec ordowiku nastąpiła regresja. W sylurze - kolejna transgresja; zasięg morza w niektórych obszarach był mniejszy niż w ordowiku; zbiornik pogłębiał się. Wyraźnie zaznaczyły się dwie facje: ilasto-graptolitowa oraz wapienno-trylobitowa. Miąższość: 500-2000m. Pod koniec syluru duża regresja związana z intensywnymi ruchami pionowymi zarówno obniżającymi, jak i wypiętrzającymi. W dewonie cały obszar platformy był lądem. Jedynie w południowej części na małym obszarze sedymentowały osady dewonu dolnego i środkowego, a w części północnej niewielkie osady facji oldredowej. Karbońskie utwory wykształcone są jedynie na wyniesieniu zrębowym podlasko-lubelskim.